ΠΗΓΗ: rizopoulospost.com
Ήταν 26 Σεπτεμβρίου 1989, ελάχιστα λεπτά λίγο πριν της 08:00 το πρωί, ένας ευθυτενής, καλοστεκούμενος, γκριζομάλλης και πάντα χαμογελαστός κύριος, περπατάει ανάλαφρα προς το πολιτικό του γραφείο στην οδό Ομήρου.
Μόνος…
Το προηγούμενο βράδυ –όπως αναφέρουν μαρτυρίες- είχε ξενυχτήσει αναλύοντας και κουβεντιάζοντας με στελέχη του τότε Συνασπισμού της Αριστεράς. Επέμενε να ξεκουραστεί ο άνδρας της συνοδείας του που είχε ταλαιπωρηθεί πλάι του. Φτάνοντας στο γραφείο του, καθώς ανέβαινε τα σκαλιά της εισόδου, τον περικυκλώνουν οι θρασύδειλοι δολοφόνοι. Του έριξαν 4 σφαίρες. Με την τελευταία να είναι η μοιραία.
Λίγες ώρες αργότερα, σε κεντρικό νοσοκομείο της Αθήνας, ξεψύχησε ο πολιτικός και δημοσιογράφος με τη μακρά δημοκρατική και αντιστασιακή δράση, που υπήρξε τόσο προβεβλημένος όσο και απόλυτα στοχοποιημένος.
Ο πατέρας δυο -τότε- ανήλικων παιδιών, ο σύζυγος της Ντόρας Κ. Μπακογιάννη, γαμπρός του Κωνσταντίνου Κ. Μητσοτάκη, συνομιλητής όλων των τότε πολιτικών αρχηγών, ο φίλος και καλός συνάδελφος όλων των δημοσιογράφων της εποχής.
“Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα” μας διδάσκε…φράση που είναι χαραγμένη, αν δεν κάνω λάθος, επάνω στον τάφο το, στο Καρπενήσι.






