Mrs. Giorgia Meloni and other female liberals-conservatives are (also) today’s feminists! Article/Opinion: Valentina Bissoli - Markopoulos Ch. Thomas

Mrs. Giorgia Meloni and other female liberals-conservatives 

are (also) today’s feminists! 

Article/Opinion: Valentina Bissoli - Markopoulos Ch. Thomas

Valentina Bissoli, Italian Mass Media Persona and International Model and

Markopoulos Ch. Thomas, Communication Specialist and Radio Producer

There is no doubt that, in historical terms, one of the left’s most important and beloved causes has been women’s emancipation, and rightly so. The fight for the rights of the working class always went hand-in-hand with the struggle over women’s roles in the family and society. In the late 20th century, feminists began to ask whether a revolutionary movement led by men could truly serve their interests. As a result, feminism transformed into a movement that sought to revolutionize women’s lives by putting their bodies and spirits at the center of the fight for equality. The slogan of this new feminism was “the personal is political.” And how true that is: There is no single political belief that can encompass the entirety of the movement for women’s liberation. The choice must always be a personal one. Nonetheless, the left’s determination to perpetually drape the feminist movement in the red flag remains astounding.

We saw this firsthand during the latest Italian elections, in which Giorgia Meloni’s many victories was long expected. She did win, which ought to have been seen as a great triumph for women. Yet the feminist movement—or at least the most vocal part of it—remained skeptical of her throughout the campaign and after until today. Many said that the victory of this woman and mother could not and must not be seen as a victory for women. The reason, put simply, was that Meloni is on the political right. This claim was repeated ad nauseum. Meloni was portrayed as a kind of “fake” woman who used her femininity in a manipulative and dishonest manner. These attacks didn’t work. The reason is that everyone can see right-wing and conservative women rising to power all over the world, and particularly in Europe. They cannot all be “fake” women. For example, Ursula Von Der Leyen of Germany’s and EU conservative Christian Democrats, whose mentor was the rightwing long-serving former chancellor Angela Merkel, served as minister of defense and is now president of the European Commission. Malta’s Roberta Metsola, also a liberal-conservative, became president of the European Union in January 2022. Her Nationalist Party has been accused, like Meloni’s Brothers of Italy Party, of being part of center-right parties, but since 2011 it has proven surprisingly liberal on issues such as divorce and same-sex marriage. Metsola is definitely a conservative, but it seems that conservative politicians and their parties have now been forced by history to make concessions to liberal policies on civil rights issues. This in turn has led to the rise of powerful female politicians on the center-right, who are not only adept at the use of power, but have risen to top leadership positions. Conservatives may be naturally skeptical of change and have a strong attachment to the morals and institutions of the past. 

But all of Europe’s newly powerful women know that things like family, motherhood, sex, social mores and indeed the idea of the meaning of a woman’s life have all changed. As a result, these liberal-conservative women are there for all women, right, center or left, and all the men as well. They are the product of feminism and feminists themselves; but they have also gone beyond feminism. They are the feminists of today, of this particular moment in history. This makes sense, because liberal-conservatism is about knowing how to honor one’s identity and connect it to the present, rather than whining about the depredations of the past. It is a difficult job. There is no doubt that Italian Lady Giorgia Meloni has a tough struggle ahead of her, but women have a knack for overcoming multitask difficulties. Like those who have come before her, We are sure that Madame Prime Minister Meloni will succeed in doing so like other tasks.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, ιστορικά, ένα από τα πιο σημαντικά και αγαπημένα ζητήματα της αριστεράς ήταν και είναι η χειραφέτηση των γυναικών, και δικαίως. Ο αγώνας για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης πήγαινε πάντα χέρι-χέρι με τον αγώνα για τους ρόλους των γυναικών στην οικογένεια και την κοινωνία. Στα τέλη του 20ού αιώνα, οι φεμινίστριες άρχισαν να αναρωτιούνται αν ένα επαναστατικό κίνημα με επικεφαλής τους άνδρες θα μπορούσε πραγματικά να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Ως αποτέλεσμα, ο φεμινισμός μετατράπηκε σε ένα κίνημα που επιδίωξε να φέρει επανάσταση στη ζωή των γυναικών τοποθετώντας το σώμα και το πνεύμα τους στο επίκεντρο του αγώνα για ισότητα. Το σύνθημα αυτού του νέου φεμινισμού ήταν «το προσωπικό είναι πολιτικό». Και πόσο αλήθεια είναι αυτό: Δεν υπάρχει καμία πολιτική πεποίθηση που να μπορεί να περικλείει ολόκληρο το κίνημα για την απελευθέρωση των γυναικών. Η επιλογή πρέπει πάντα να είναι προσωπική. Παρ' όλα αυτά, η αποφασιστικότητα της αριστεράς να τυλίγει διαρκώς το φεμινιστικό κίνημα με την κόκκινη σημαία παραμένει εκπληκτική.

Το είδαμε αυτό από πρώτο χέρι κατά τη διάρκεια των τελευταίων ιταλικών εκλογών, στις οποίες οι πολλές νίκες της Giorgia Meloni ήταν αναμενόμενες εδώ και καιρό. Κέρδισε, κάτι που θα έπρεπε να θεωρηθεί ως ένας μεγάλος θρίαμβος για τις γυναίκες. Ωστόσο, το φεμινιστικό κίνημα - ή τουλάχιστον το πιο ηχηρό μέρος του - παρέμεινε σκεπτικό απέναντί ​​της καθ' όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και μετά από αυτήν μέχρι σήμερα. Πολλοί έλεγαν ότι η νίκη αυτής της γυναίκας και μητέρας δεν μπορούσε και δεν πρέπει να θεωρηθεί ως νίκη των γυναικών. Ο λόγος, για να το θέσουμε απλά, ήταν ότι η Μελόνι ανήκει στην πολιτική δεξιά. Αυτός ο ισχυρισμός επαναλαμβανόταν μέχρι ναυτίας. Η Μελόνι απεικονίστηκε ως ένα είδος «ψεύτικης» γυναίκας που χρησιμοποίησε τη θηλυκότητά της με χειριστικό και ανέντιμο τρόπο. Αυτές οι επιθέσεις δεν απέδωσαν. Ο λόγος είναι ότι όλοι μπορούν να δουν δεξιές και συντηρητικές γυναίκες να ανεβαίνουν στην εξουσία σε όλο τον κόσμο, και ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Δεν μπορούν όλες να είναι «ψεύτικες» γυναίκες. Για παράδειγμα, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν των συντηρητικών Χριστιανοδημοκρατών της Γερμανίας και της ΕΕ, της οποίας μέντορας ήταν η δεξιά πρώην καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, διετέλεσε υπουργός Άμυνας και τώρα είναι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Ρομπέρτα Μετσόλα της Μάλτας, επίσης φιλελεύθερη-συντηρητική, έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιανουάριο του 2022. Το Εθνικιστικό Κόμμα της έχει κατηγορηθεί, όπως και το Κόμμα Αδελφών της Ιταλίας του Μελόνι, ότι ανήκει σε κεντροδεξιά/δεξιά κόμματα, αλλά από το 2011 έχει αποδειχθεί εκπληκτικά φιλελεύθερο σε θέματα όπως το διαζύγιο και ο γάμος ομοφυλοφίλων. Η Μετσόλα είναι σίγουρα συντηρητική, αλλά φαίνεται ότι οι συντηρητικοί πολιτικοί και τα κόμματά τους έχουν πλέον αναγκαστεί από την ιστορία να κάνουν παραχωρήσεις σε φιλελεύθερες πολιτικές σε θέματα πολιτικών δικαιωμάτων. Αυτό με τη σειρά του έχει οδηγήσει στην άνοδο ισχυρών γυναικών πολιτικών της κεντροδεξιάς/δεξιάς, οι οποίες όχι μόνο είναι επιδέξιες στη χρήση εξουσίας, αλλά έχουν ανέλθει σε κορυφαίες ηγετικές θέσεις. Οι συντηρητικοί μπορεί να είναι φυσικά δύσπιστοι απέναντι στην αλλαγή και να έχουν ισχυρή προσκόλληση στα ήθη, τις αρχές και τους θεσμούς του παρελθόντος.

Όμως, όλες οι νέες ισχυρές γυναίκες της Ευρώπης γνωρίζουν ότι πράγματα όπως η οικογένεια, η μητρότητα, το σεξ, τα κοινωνικά ήθη και μάλιστα η ιδέα του νοήματος της ζωής μιας γυναίκας έχουν αλλάξει. Ως αποτέλεσμα, αυτές οι φιλελεύθερες-συντηρητικές γυναίκες είναι εκεί για όλες τις γυναίκες, δεξιές, κεντρώες ή αριστερές, και για όλους τους άνδρες επίσης. Είναι το προϊόν του φεμινισμού και των ίδιων των φεμινιστριών, αλλά έχουν επίσης ξεπεράσει τον φεμινισμό. Είναι οι φεμινίστριες του σήμερα, αυτής της συγκεκριμένης στιγμής στην ιστορία. Αυτό έχει νόημα, επειδή ο φιλελεύθερος συντηρητισμός αφορά το πώς να τιμάς την ταυτότητα κάποιου και να τη συνδέεις με το παρόν, αντί να γκρινιάζεις για τις καταστροφές του παρελθόντος. Είναι μια δύσκολη δουλειά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ιταλίδα κυρία Τζόρτζια Μελόνι έχει μπροστά της έναν δύσκολο αγώνα, αλλά οι γυναίκες έχουν την ικανότητα να ξεπερνούν τις δυσκολίες πολλαπλών καθηκόντων. Όπως και όσες έχουν υπάρξει πριν από αυτήν, είμαστε σίγουροι ότι η κυρία Πρωθυπουργός Μελόνι θα το πετύχει αυτό, όπως και σε άλλες δουλειές και δραστηριότητες.